Zoektocht naar de Waarheid

Sinds midden juli ga ik op zondag bijna wekelijks naar een behoudend hervormde gemeente (buiten de PKN). Inmiddels ben ik de tel een beetje kwijtgeraakt hoevaak ik er precies ben geweest. Wat begon als een bezoek, voelt nu als een vertrouwde plek: we zijn er in de tussentijd zelfs officieel lid geworden. Het is een kleine, hechte gemeenschap. Juist die kleinschaligheid brengt een warmte met zich mee die je in een massale gemeente sneller kunt missen. Je leert de mensen sneller kennen. Inmiddels ben ik al een paar keer bij gemeenteleden op de koffie geweest. Hoewel ik het combineer met bezoeken aan andere kerken of gemeenschappen, ervaar ik deze plek inmiddels als een vast en veilig rustpunt. Wat mij vooral aanspreekt is de prediking. Ik houd er enorm van als een Bijbelgedeelte niet oppervlakkig wordt aangestipt, maar echt wordt uitgediept. Vaak wordt een prediking aan de hand van drie punten uitgelegd, dus dor verschilende lagen kun je er veel van leren. De ochtenddienst ging over Nume...

Ik neem jullie graag mee in mijn afgelopen week, van zondag 27 september tot en met zondag 4 oktober.  Zondag 27 september begon met een dienst in een vertrouwde gemeente waar ik vaker kom. Het winterwerk ging daar weer van start met een preekbespreking over Genesis 37:1-12. Het was voor mij de allereerste keer dat ik zo'n bespreking meemaakte. Heel inspirend om te horen hoe verschillende generaties - juist ook de jeugd - naar dit Bijbelgedeelte kijken! 💭  Daarnaast had ik mezelf voor deze week een persoonlijke uitdaging gegeven: elke dag bewust de natuur in om stil te staan bij Gods schepping. Ondanks de dagelijkse rondjes met de hond, lukte het niet elke dag om er een lange wandeling echt in de natuur van te maken, maar vier van de zeven dagen is het me heel goed gelukt! 🐾🌿 Wat me tijdens het wandelen opviel, is hoe ontzettend groen alles nog was, waarschijnlijk door het zachte nazomerweer. De herfst laat nog even op zich wachten, al zich ik her en der al wat paddestoelen...

​Woensdag 12 augustus 2026 was een dag om met een rode cirkel in de agenda te zetten. Een zonsverduistering die zichtbaar was vanuit Nederland – een fenomeen dat pas in 2081 weer te zien zal zijn. Een echte once-in-a-lifetime ervaring dus en iets wat we als gezin absoluut niet wilden missen. ​Gewapend met onze speciale eclipsbrillen zochten we een mooi plekje op. Want hoe graag je het ook wilt zien, rechtstreeks met het blote oog naar de zon kijken blijft natuurlijk gevaarlijk. Toen het moment eenmaal daar was, vielen we even stil. Het was adembenemend mooi om te zien hoe de hemellichamen precies voor elkaar langs schoven. ​Terwijl we omhoog keken, schoot er een gedachte door me heen: hoe bijzonder is dit eigenlijk? ​De twee grote lichten die God in Genesis 1 op de vierde dag schiep, ontmoetten elkaar hier recht voor onze ogen. Het was een krachtige herinnering aan hoe groot, precies en indrukwekkend de Schepper en Zijn schepping zijn. ​Tegelijk zette het me aan het denken over de toek...

Een week geleden besloot ik dat ik graag weer eens het kerkasiel in Kampen wilde bezoeken. Voor wie het niet kent: dit kerkasiel is op 21 november 2024 gestart om uitzetting van het gezin Babayants naar Oezbekistan te voorkomen. De kerkdiensten gaan dag en nacht onafgebroken door, afgewisseld door voorgangers, muzikanten, vrijwilligers en bezoekers. Eind vorig jaar was ik er al eens overdag geweest. Toen waren de fransicanen er, wat ook een hele mooie ervaring was! Deze keer besloot ik in de nachtelijke uren te gaan. Het leek mij ee bijzoneere ervaring: wie kan er immers zeggen dat zij midden in de nacht naar de kerk is gegaan? Maar bovenal wilde ik er zijn om God te zoeken en hoop te vragen voor het gezin Babayants; om hen aan God op te dragen. Dat Hij hen mag thuisbrengen op de plek waar Hij vindt dat ze horen. Hij heeft de beste plek voor hen gereserveerd. Niet onze wil, maar Uw wil geschiede. We hopen natuurlijk allemaal dit in Nederland mag zijn, maar we weten het niet.  Om 02...

​Hallo lieve mensen, ​Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets van mij heb laten horen. In januari en februari van dit jaar heb ik enorm getwijfeld of ik wel door moest gaan met mijn blog. Aan de ene kant vind ik het heel fijn om dingen te delen en mensen in aanraking te brengen met het geloof en de kerk. Aan de andere kant voelde ik ook dat de energie voor mijn blog al langere tijd op was. Misschien was dit platform voor een paar jaar goed en is het nu tijd om dingen juist meer voor mezelf te houden. Die behoefte kreeg ik de laatste tijd steeds vaker. ​Toch is het verlangen om écht te stoppen nooit definitief geworden, ook al zat ik er soms heel dicht tegenaan. Wel geloof ik dat een blog door seizoenen heen mag gaan; het ene moment ben je nu eenmaal actiever dan het andere. Dat mag er zijn en daar probeer ik mezelf nu ook de ruimte voor te geven. ​Wat ik vanaf nu heel graag anders wil gaan doen, heeft te maken met mijn zoektocht langs verschillende kerken. Ik wil een kerkbezoek ni...

Precies een week geleden was het Driekoningen. Voor mij is dat een onbekend feest. Daarom leek het mij leuk om er een beetje bij stil te staan. Want wat wordt er eigenlijk herdacht op deze dag?  Driekoningen wordt ook wel Openbaring van de Heer genoemd. Op deze dag wordt het moment herdacht waarop de drie wijzen uit het oosten de opgaande ster zagen opgaan boven Bethlehem. Ze gingen opzoek naar de Koning van de Joden. Dit verhaal is gebaseerd op Mattheus 2:1-18.  Driekoningen wordt altijd op 6 januari gevierd en geldt als de afsluiter van de kersttijd. In Nederland wordt het niet zo groot gevierd - zeker niet binnen de protestantse kerken, maar wel binnen de rooms-katholieke kerk. Voor veel mensen is Driekoningen vooral het moment om hun kerstboom en andere versieringen weer op te ruimen. Zo kende ik het aanvankelijk ook. Hoewel... onze kerstboom nog steeds staat 😀.  Ik kwam een recept tegen van een Driekoningentaart — een taart van bladerdeeg met een amandelmengsel. Ik ...