Kerkbezoek #1: De Behoudend Hervormde Gemeente

Sinds midden juli ga ik op zondag bijna wekelijks naar een behoudend hervormde gemeente (buiten de PKN). Inmiddels ben ik de tel een beetje kwijtgeraakt hoevaak ik er precies ben geweest. Wat begon als een bezoek, voelt nu als een vertrouwde plek: we zijn er in de tussentijd zelfs officieel lid geworden.

Het is een kleine, hechte gemeenschap. Juist die kleinschaligheid brengt een warmte met zich mee die je in een massale gemeente sneller kunt missen. Je leert de mensen sneller kennen. Inmiddels ben ik al een paar keer bij gemeenteleden op de koffie geweest. Hoewel ik het combineer met bezoeken aan andere kerken of gemeenschappen, ervaar ik deze plek inmiddels als een vast en veilig rustpunt.

Wat mij vooral aanspreekt is de prediking. Ik houd er enorm van als een Bijbelgedeelte niet oppervlakkig wordt aangestipt, maar echt wordt uitgediept. Vaak wordt een prediking aan de hand van drie punten uitgelegd, dus dor verschilende lagen kun je er veel van leren.

De ochtenddienst ging over Numeri 12. Mirjam en Aäron klaagden over Mozes’ Cusjitische vrouw, maar daarachter schuilde pure afgunst naar zijn ambt. Waar ik erg van onder de indruk was, was Mozes’ houding. Hij ging niet in discussie en verdedigde zichzelf met geen enkel woord. Zachtmoedigheid door genade deed hem zwijgen. Hij vertrouwde zijn zaak volledig toe aan de Heere. En toen Mirjam werd getroffen door melaatsheid, was er geen spoor van leedvermaak of vergelding. Mozes bad om haar genezing.

Een uitspraak uit de preek die mij de rest van de dag bijbleef was:

„Waar Gods kind in zachtmoedigheid zwijgt, spreekt de Heere.”

Hierin wees Mozes al vooruit naar de Heere Jezus: Hij is de volmaakte Zachtmoedige, Die onder het zwaarste en meest oneerlijkste onrecht zweeg en aan het kruis bad voor de mensen die Hem kruisigden.

De avonddienst ging over Mattheüs 11:1-19 met als onderwerp: Jezus de Vriend van tollenaars en zondaars. Wat mij aangreep, was het besef hoever Zijn liefde reikt. Jezus noemde zelfs Judas nog "vriend”, terwijl Hij wist van het naderende verraad. Het raakte me hoe Jezus juist die plekken opzocht waar Hij het hardst nodig was. Niet om mee te doen met de zonde, maar om verloren mensen op te zoeken in hun diepste ellende, zodat zij gered konden worden. 

Het was een rijke en gezegende zondag waarin beide diensten elkaar zo treffend aanvulden: van de zachtmoedigheid die leert zwijgen onder onrecht tot de barmhartigheid van Christus Die zondaars opzoekt om te worden behouden. Een mooie rijkelijke gedachte is het dat we alleen in Gods genade mogen rusten.