Kerkbezoek #2: Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland

Ik heb een gewaagde stap gezet: ik nam een kijkje bij een van de meest bevindelijk-gereformeerde kerken van ons land, de Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland. In mijn persoonlijke geloofsreis vraag ik om Gods leiding en het lag al een paar weken op mijn hart om deze kerk te bezoeken. 

Toen ik bijna vier jaar geleden begon met deze zoektocht, had ik dit nooit aangedurfd. Het is bijzonder om te merken hoe ik daarin als persoon ben gegroeid. En laten we eerlijk zijn: ik had van tevoren vooroordelen. Juist die wilde ik onder ogen komen en afleggen. Alleen Christus mag oordelen. Ik leg mijn menselijke oordelen dan ook bij het kruis neer.

Het begon al met een prachtige autorit door de gekleurde herfstbossen. Aangekomen bij de plek waar ik de auto parkeerde viel me direct iets op wat ik vanuit mijn eigen woonplaats niet ken: een kerkgang van vrijwel het hele dorp. Ik heb veel mensen gezien die naar hun kerk liepen, allemaal erg vriendelijk. Het was mooi om die gezamelijke toewijding te zien. 

Binnen viel me meteen op hoe verzorgd het er was en hoe fijn het er rook (niet dat het uiterlijk iets zegt, maar toch). Ik had het misschien oudbollige verwacht, maar dat was het totaal niet. Ik liep naar de koster, vroeg waar ik mocht gaan zitten en gaf aan graag achterin plaats te nemen. Hij wees mij een prettige plek aan, vanwaar ik de hele zaal rustig kon overzien. 

Toen de dienst begon, hield ik mijn hart even vast. De monotone spreekstem die in deze kringen gebruikelijk is, vind ik erg lastig om naar te luisteren. Het viel me uiteindelijk mee, al vroeg het wel de nodige inspaning om de rode draad uit de prediking te halen.

Een ontroerend moment was tijdens het zingen van de eerste psalm. Tijdens Psalm 42 vers 1 klonk de zuivere stem van een jong meisje zo mooi boven de rest uit. Ik was stiekem heel blij dat deze Psalm op hele noten werd gezongen. 

De preek ging over Psalm 42, een prachtige psalm waarin David dorst naar God. Waar dorsten wij ten diepste naar: naar God of naar de wereld? Wat ik mooi vond en ik echt niet had verwacht van te voren, waren uitspraken te horen zoals: "Hoe zwarter de zondaar is, hoe groter de eer van God wordt" & "Dat niemand te zondig is". 

Er heerst wel een bepaalde terughoudendheid en dit had ik ook verwacht. Mensen waren beleefd en vriendelijk, maar verder heb ik met niemand echt gesproken. Na de dienst liep ik terug naar de auto. Toen ik langs de kerk wegreed naar huis, zwaaide ik nog even vriendelijk gedag naar de koster — hopelijk werd dat gewaardeerd. Zoals Psalm 122 zo treffend zegt: "Ik was verheugd toen men tegen mij zei: Laten we naar het huis van de HEERE gaan." 

Dit kerkbezoek viel mij oprecht heel erg mee en ik ben dankbaar voor deze waardevolle ervaring. Tegelijkertijd ben ik blij met het besef dat dit niet mijn vaste geestelijk thuis is, al sluit ik zeker niet uit dat ik er in de toekomst nog eens een dienst zal bijwonen.