Waarom het stil was (en hoe ik nu verder ga)

​Hallo lieve mensen,

​Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets van mij heb laten horen. In januari en februari van dit jaar heb ik enorm getwijfeld of ik wel door moest gaan met mijn blog. Aan de ene kant vind ik het heel fijn om dingen te delen en mensen in aanraking te brengen met het geloof en de kerk. Aan de andere kant voelde ik ook dat de energie voor mijn blog al langere tijd op was. Misschien was dit platform voor een paar jaar goed en is het nu tijd om dingen juist meer voor mezelf te houden. Die behoefte kreeg ik de laatste tijd steeds vaker.

​Toch is het verlangen om écht te stoppen nooit definitief geworden, ook al zat ik er soms heel dicht tegenaan. Wel geloof ik dat een blog door seizoenen heen mag gaan; het ene moment ben je nu eenmaal actiever dan het andere. Dat mag er zijn en daar probeer ik mezelf nu ook de ruimte voor te geven.

​Wat ik vanaf nu heel graag anders wil gaan doen, heeft te maken met mijn zoektocht langs verschillende kerken. Ik wil een kerkbezoek niet meer volledig gaan uitlichten in een hele blogpost. Dat doe ik uit respect naar de kerken toe, maar ook naar mezelf. Het voelt simpelweg niet meer goed om het zo groots aan te pakken. Wel wil ik er natuurlijk nog steeds over schrijven, maar dan op een veel lossere en speelsere manier. Hoe ik dat precies ga invullen, wil ik gaandeweg gaan ontdekken.

​Ik moet ook heel eerlijk zeggen dat ik in mijn zoektocht een dieptepunt heb meegemaakt. Ik heb namelijk een inkijkje gekregen in een sekte. Hoewel ik altijd heel voorzichtig ben om een bepaalde groep sektarisch te noemen — want dat is nogal een claim — kan ik er zelf simpelweg niet omheen dat dit een sekte was. Dat heeft heel veel indruk op mij gemaakt en dat moet ik echt verwerken. Ook het loskomen van deze groep is een uitdaging waar ik tot op de dag van vandaag nog mee bezig ben.