Midden in de nacht naar de kerk: mijn bezoek aan het kerkasiel in Kampen

Een week geleden besloot ik dat ik graag weer eens het kerkasiel in Kampen wilde bezoeken. Voor wie het niet kent: dit kerkasiel is op 21 november 2024 gestart om uitzetting van het gezin Babayants naar Oezbekistan te voorkomen. De kerkdiensten gaan dag en nacht onafgebroken door, afgewisseld door voorgangers, muzikanten, vrijwilligers en bezoekers.

Eind vorig jaar was ik er al eens overdag geweest. Toen waren de fransicanen er, wat ook een hele mooie ervaring was! Deze keer besloot ik in de nachtelijke uren te gaan. Het leek mij ee bijzoneere ervaring: wie kan er immers zeggen dat zij midden in de nacht naar de kerk is gegaan? Maar bovenal wilde ik er zijn om God te zoeken en hoop te vragen voor het gezin Babayants; om hen aan God op te dragen. Dat Hij hen mag thuisbrengen op de plek waar Hij vindt dat ze horen. Hij heeft de beste plek voor hen gereserveerd. Niet onze wil, maar Uw wil geschiede. We hopen natuurlijk allemaal dit in Nederland mag zijn, maar we weten het niet. 

Om 02:30 ging de wekker. Het opstaan ging me verbazingwekkend goed af; ik was bang dat het zwaarder zou zijn. Ik maakte mij klaar, dronk een ijskoffie voor de nodige cafeine en stapte in de auto. De autorit was al bijzonder op zich: een vrijwel uitgestorven weg, op een enkele vrachtwagen na. 

Rond 03:40 kwam ik aan. Ik vond het best spannend: wie ga ik aantreffen en wat voor invulling krijgt de dienst? Maar buiten je confortzone vind je soms de mooiste momenten. De deur zat op slot, maar een vriendelijke PKN-dominee deed open. Hij zette een vers kopje koffie, wat ik op dit vroege uur bijzonder waardeerde. In afwachting van de vrijwilliger, die om 04:00 kwam, liet de dominee via Youtube twee liedjes horen. Het eerste liedje was Wa Habibi ('O mijn Geliefde'), gezongen door Josleen en Jamilee. Het tweede liedje weet ik de naam even niet van. Ik weet wel dat het werd gezongen door een vrouwelijke rabbijn die opkwam voor o.a. de olijfboeren uit Palestina. 

Toen de vrijwilliger er was, hebben we samen gekeken naar de Eo-documentaire Angels on Diamond street. Dit is een aangrijpende en mooie documentaire over een ander kerkasiel, in de Church of the Advocate in Amerika. Daar kreeg een Mexicaans gezin onderdak en hulp, terwijl er in de kerk tegelijkertijd een gaarkeuken draaide voor iedereen die hulp nodig had. Wat een barmhartigheid en bewogenheid werd hierin zichtbaar. Na even te hebben gegoogled, heeft het Mexicaanse gezin na een lange tijd een verblijfsvergunning voor in Amerika gekregen. 

Daarna zette de dominee nog twee afleveringen op over kinderen die op het asielzoekersschip in Amsterdam verbleven. In de eerste aflevering kwam een getekende djin voor; dat kon ik iets minder waarderen. Ik begrijp menselijkerwijs dat een uitgebreide Bijbelstudie of klassieke dienst lastig is in de nachtelijke uren, maar stiekem had ik iets meer gehoopt op Gods Woord. De horizontale verbinding kwam qua barmhartigheid en onze bewogenheid voor de familie Babayants mooi samen, maar de verticale verbinding miste voor mijn gevoel een beetje. Het had maar in iets klein hoeven te zitten. Dat is puur mijn persoonlijke ervaring. Alles komt uiteindelijk van Hem. 

Ik heb in de tussentijd nog wat vragen gesteld, onder andere over hoe het nu gaat met de familie. Het is heel mooi om te zien hoeveel mensen zich inzetten voor hen. Rond 05:45 was het tijd om weer naar huis te gaan. Ik nam nog een happy stone mee als aandenken en stapte in de auto. Het was inmiddels iets drukker op de weg, maar nog steeds heerlijk ontspannen rijden met de muziek van Danny Gokey aan.

Rond half zeven was ik thuis en liet ik meteen de hond uit, waarbij ik werd getrakeerd op een prachtige ochtendlucht. Het was bijzonder om de dag te zien ontwaken terwijl ik er al een reis op had zitten. Gedurende een paar momenten van de dag voelde ik de vermoeidheid wel flink toeslaan, dus een nachtelijke bezoek is waarschijnlijk niet iets voor regelmatig. Maar een volgende keer overdag ga ik zeker weer.