Kerkbezoek #3: Vergadering van Jehovah's Getuigen

Tijdens mijn zoektocht was ik altijd al benieuwd hoe een vergadering er nu echt aan toegaat. Eerder durfde ik die stap nooit goed te zetten; Jehovah's getuigen worden immers getraind in hun prediking en staan communicatief heel sterk in hun schoenen. Toch voelde ik dat het moment daar was: ik was er klaar voor om met eigen ogen te zien wat zich achter de deuren van de Koninkrijkszaal afspeelt. 

Vooraf wilde ik me serieus verdiepen in het materiaal. Uiteraard gewapend met mijn vertrouwde Herziene Statenvertaling begon ik aan de voorbereiding via hun eigen JW-library app. Het viel me direct op hoeveel huiswerk/voorbereiding het was en dat alleen al voor één enkele avondvergadering. Toch wilde ik met een open blik ervaren hoe zij het beleven.



Ik heb geprobeerd deze vergadering voor te bereiden zoals zij dat ook doen: via de JW Library app.

Het verhaal van Rachab: een krachtig voorbeeld van hoe redding niet afhangt van je afkomst, maar puur van Gods genade en een oprecht geloof. 

Wat me opviel: er was veel vriendelijkheid (ik heb veel handen geschud), alles is ontzettend strak georganiseerd en modern (te strak in mijn beleving). De liederen vond ik mooi om naar te luisteren (al zong ik zelf niet mee) en ook de interactieve Bijbelstudie vond ik boeiend om te volgen.

Tegelijkertijd miste ik de heiligheid en de diepe rust die ik in traditionelere kerken wel ervaar. Veel mensen gebruikten een laptop, tablet of mobiel; ik moest zelf ook mijn mobiel gebruiken om de bijeenkomst goed bij te kunnen houden. Voor mij is dat eigenlijk een no-go. Als ik Gods huis binnenstap, wil ik de schermen en de drukte van de wereld juist achter me laten.

Ook de oefengesprekken op het podium, waarin werd geoefend hoe je mensen aan de deur benadert, voelden voor mij heel ongemakkelijk. Ongemak omdat er wordt geoefend hoe je mensen zoals jij en ik benaderd. Enige oefening begrijp ik best, maar ik geloof dat wanneer je Christus volgt, de Heilige Geest je leidt en je op het juiste moment de juiste woorden en wijsheid schenkt. 

En voor mij het allerbelangrijkste Fundament: geef Jezus de eer die Hem werkelijk toekomt. Hij is voor mij 100% God en 100% mens.

Vooraf twijfelde ik eerlijk gezegd of ik mijn kettinkje met de kruisjes wel om moest laten. Binnen de Wachttorenorganisatie wordt het kruis immers gezien als een heidens symbool en afgodsbeeld. Toch besloot ik hem om te houden. Waarom zou ik me schamen voor het kruis? Dit is voor mij het hart van het Evangelie en de Waarheid waar ik voor mag staan. Ik wil graag met respect onderzoeken wat andere groeperingen doen, maar ik zal nooit concessies doen aan mijn identiteit in Christus.

Toch ging het bezoek me niet in de koude kleren zitten; ik voelde me die avond behoorlijk van slag. Waar ik normaal enorm geniet van een praatje na de dienst, wilde ik nu maar één ding: zo snel mogelijk naar huis. Het kostte me echt even tijd om dit gevoel van me af te schudden.

Dit was een interessante ervaring, al past deze strakke vorm minder goed bij mij. In Gods huis verlang ik naar genade, eerbied en rust. Theologisch gezien verschillen we ook: onder andere over het Fundament van mijn geloof, namelijk dat Jezus 100% God en 100% mens is. 

Misschien ga ik nog wel één keer terug, maar dan op een zondag om te zien hoe de openbare lezing en de Wachttoren-studie verlopen, al kies ik daarvoor misschien voor een andere Koninkrijkszaal. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Weekoverzicht #1: Verwondering in de natuur en Bijbelstudies

Wat ik leerde na mijn gebedsreis over Halloween: luisteren naar Gods waarschuwing

Onze eerste keer bij het Kleine Vuur